Terug

Door Christina Luza & Mieke van der Lans

   Chr10 Lza


Zaterdag 14 december hebben we de Adventweg gelopen in Katschberg. De eerste 1200 meter gingen we met een busje naar het eerste stuk van de route. Daarna was het 2,5 kilometer lopen naar het begin van de eigenlijke Adventweg, die ook weer 2,5 kilometer lang is. Dus reken maar uit hoeveel je uiteindelijk loopt.


Aan het begin betaal je 10 euro entree, inclusief thermosbeker. Deze kun je  onderweg onbeperkt laten vullen bij de verschillende kraampjes met heerlijke thee. (Gewoon stiekem een klein flesje rum meenemen).


Het begon om 16:00 uur en om 19: 30 uur waren we weer terug. Bij een restaurant hebben we met z'n allen heerlijk gegeten.


Helemaal total loss was ik. En als je het mij vraagt: "Hoe was het????", dan zeg ik: één keer is leuk. Maar mocht het toch weer gebeuren dat ik overgehaald word, dan alleen nog met de paardenslee.




   Mieke van der Lans


Goedemorgen, wat was het weer een gezellige middag en avond, zaterdag 14 december.


Allereerst de gratis pferdenschlittentocht naar boven. Wij, Anneke, Sijf en ik zaten lekker op de achterste rij en de deken werd door de koetsier zo in ons schoot geworpen. Boven aangekomen, gingen we voor een glühwein in de Pritzhütte. Na de tweede werd het steeds gezelliger.


Ondertussen kwamen de anderen de hut in, die zo sportief waren om deze route te lopen. Chapeau jongens! Een klein gedeelte van dat sportieve groepje is toen nog verder gaan lopen, maar wij hadden zoiets van: "Mohhhhw . . . , we zitten lekker. We blijven!"


Maar ja, na een tijdje lekker gezeten te hebben, moesten we ons weer aankleden om naar beneden te gaan. De rij voor de arresleetocht terug was zo groot, dat we toch maar besloten om naar beneden te lopen. Zo sportief zijn we nu ook weer.


Uiteindelijk dachten wij in het restaurant te zijn aangekomen, waar we zouden dineren. Met beslagen brillen kwamen we in een restaurant, waar het personeel ons een beetje aankeek met een blik van . . . "wat moeten jullie hier?"

We vroegen naar de gereserveerde tafel, maar die was helemaal niet gereserveerd. Wat raar, zouden we wel goed zitten? Anneke keek toch maar even op de website van de NVK en ja hoor, we zaten verkeerd. We hadden té snel gelezen. We moesten in de Lärchenstadl zijn en dat was nog eens een eind lopen. Verdorie, zijn we er nog niet . . .


We lopen weer braaf door toen de telefoon ging. Neeee, niet die van mij. Ik was zo dom om hem te vergeten. (Sorry AC, zal niet meer gebeuren.) Carl was aan de telefoon. We moeten bij het restaurant zijn, waar een grote mevrouw buiten stond. Ja Sabrina, dat kan alleen jij zijn . . .


Eindelijk waren we er. Gezellig! Eten en drank besteld en lekker gebabbeld. Henk en Pim kwamen later. Die hebben de tocht aan hun voorbij laten gaan. De avond was weer top en langzaam aan ging iedereen naar huis.


Maar ik reed met Anneke en Sijf mee en je weet wat dat betekent, hè? We hebben nog net niet de zaak hoeven dweilen, maar er werd ons wel meegedeeld, dat langzaamaan de tent ging sluiten. Tot nu toe, bij elk evenement, zijn wij de laatsten die over blijven van het hele gezelschap. Hoe kan dat nou?


Oké. Dan gaan we maar. Maar ja, het is pikkedonker buiten. Waar staat die auto nou? We lopen en lopen en lopen. En we zoeken en zoeken, maar . . .  niks auto. We zijn de hele parkeerplaats naar boven gelopen, maar . . . . we moesten alleen maar heel erg lachen. Gelukkig waren we met zijn drieën en vonden we uiteindelijk de auto, maar helaas . . . niet de autobaan! Dus dat was een ritje binnendoor.


Eer ik thuis was, was het pas 2:34 uur. Ik heb een leuke dag gehad en ik hoop ook de rest van het gezelschap.


        >>> Bekijk HIER de foto's-